Zielone Karpaty

Bank wiedzy

<< poprzedni artykuł następny artykuł >>

Rozhicze

Arkadiusz Komski

Laureat konkursu "Esej z Karpatami w tle"

Wyróżnienie w kategorii Tożsamość Karpacka

Moja Kochana,

Właśnie zatrzymaliśmy się w ciekawym miejscu, przy drodze do Skola. Chciałem Ci wysłać kartkę, ale tyle się tych wrażeń nazbierało we mnie przez dwa dni, że nie chcę ich zgubić, więc pisze list. Co z tego, że dojdzie do Polski po moim powrocie?

Choćby tutaj pensjonat wielki na dwa piętra. Willa – samo drewno, wypchane zwierzaki, a do tego, dałabyś wiarę? Żywy ryś w klatce. No to ostatnie, to akurat dość wątpliwa atrakcja (zwłaszcza dla rysia). A przecież nie minęło pół godziny, jak wyjechaliśmy z doliny opuszczonej przez boga. Niestety, nie przez ludzi. My patrzyliśmy zza okien autobusu, a oni tam żyją. Wjeżdżaliśmy pod górę. Droga stała się taka, że kierowca kazał nam wysiąść z obawy o resory, czy coś tam. I wtedy z jakiejś chałupy doszedł głos modlitwy. Przewodnik powiedział nam, że to czasownia. Jak ludzie nie mają gdzie się modlić, to się schodzą w takich miejscach. W koło było szaro, buro, zwyczajnie brzydko i tak jakoś przygnębiająco, jakby słońce nigdy tu nie świeciło. Nie widzieliśmy dokładnie, gdzie chmury się kończą, a zaczyna ten najlepszy ze światów, tutaj koloru ziemniaczanej łupy. Wiesz, aż przeszły mnie dreszcze, jakbym oglądał jakiś film. Niesamowite uczucie. I te śpiewy…

Przejechaliśmy znowu z kilkadziesiąt kilometrów. Nie dało się na skróty, bo w tym miejscu na drugą stronę Stryja można się przeprawić tylko po kładce. Zdecydowanie nie dla naszego autobusu, więc musieliśmy nadłożyć dobry kawał drogi. Nad górnym biegiem rzeki jest wiele takich miejsc z wychodniami piaskowca. Pamiętasz? Pokazywałem Ci kiedyś starą grawiurę z albumu Stęczyńskiego. To właśnie jedna z tych skał – Rozhircze. Z tych najbardziej znanych są jeszcze skały Dobosza w Bubniszczu (z pogańskim miejscem kultu) i Urycz – czytam w rozłożonym na kolanach przewodniku pożyczonym od sąsiada z fotela obok. Wiesz, jak lubię być dokładny. Ale żadna książka nie odda przecież wrażeń.

Kiedy wychodziliśmy z autobusu znowu mżyło. A może w ogóle nie przestało od rana? Wysiedliśmy i co? Koniec wioski, za nią jakieś krzaki. Ani strzałki, ani tablicy dobrze, że chociaż przewodnik wiedział którędy iść. Szuramy butami po mokrej od wody trawie przez jakąś łąkę, nad którą góruje niewielkie wzniesienie. To niby to cudo? Bo chyba nie gdzieś dalej? Wcale nie miałbym ochoty iść dłużej niż 10 minut – pomyślałem sobie. Faktycznie kierujemy się prosto, mijając biwakującą obok samochodu rodzinę i stajemy na skraju lasu. Spoza zielonych liści majaczą jakieś schody. Ja mówiłem, że nie miałem ochoty iść? Siedemnaście stopni prowadzi do otworu w piaskowcowej ścianie, przechodzą obok przebitych w skale drzwi i okien. Potem usłyszałem, że wszystkie pomieszczenia zostały wykute przez ludzi. Musiałabyś to sama zobaczyć: na dole wielka sala, długa na jakieś 10 metrów i tyleż szeroka. Z mniejszą komorą obok. Całe ściany poryte były napisami po ukraińsku, polsku i rosyjsku. A najstarszy z 1675 roku! Jednak ludzie zawsze mieli ciągoty żeby „coś” po sobie pozostawić. Wyżej kaplica z wnękami na ikonę i sprzęty liturgiczne. Jak się dobrze przypatrzeć, widać ślady po futrynach i kratach, całkiem wyraźnie – wyryty krzyż. Monastyr, który tu istniał od XIII do XVIII wieku był założony, być może, na miejscu wcześniejszej pogańskiej świątyni. Cały kompleks ma powierzchnię chyba z pół hektara i do tego tutejsza „świątynia”, to jedyna cerkiew skalna w ukraińskich Karpatach. Ci ludzie chyba sami nie widzą, co mają. Daję głowę, że gdyby to było w Niemczech, to reklamy stałyby już z 50 kilometrów wcześniej, a cała wieś spałaby na pieniądzach. Tyle razy miałem okazję się przekonać, że Ukraina to kraj wielkich kontrastów. Na zachodzie taka bieda, a we wschodnich rejonach pensje robotników w hucie są trzy razy wyższe od mojej.

Następnym razem jedziemy razem. Już się nie wykręcisz, że wystarczą ci moje zdjęcia. Tym bardziej, że znam już parę miejsc z niezłym noclegiem i jedzeniem. Resztę opowiem ci, jak wrócę.

Pa pa i gorący buziak na koniec

Opinie:

Dodaj opinie

+ dodaj

Pytania:

Zadaj pytanie:

+ dodaj

pobierz artykuł

<< poprzedni artykuł następny artykuł >>